De 2000 bochten weg

Sollacaro, 15 oktober

Bij de uitgang van de camping vanochtend ligt een grote berg kurk wat van de bomen is afgehaald. In het weiland er tegenover is duidelijk waar die kurk vandaan komt. Daar staan de kurkeiken met een donkere onderstam waar de kurk vanaf gehaald is. Dit wordt zo ongeveer eens in de 8 á 9 jaar gedaan en dan vooral in de zomermaanden wanneer het door de warmte wat losser om de stam zit.
Voor we op de weg zijn moeten we eerst over de smalle betonnen brug over de beek. Er zitten geen leuningen op, dus het is wel prettig als je niet scheef rijdt. Dat is wel aan Nout toevertrouwd.  We maken een mooie tocht vandaag, in kilometers hemelsbreed niet zoveel, maar door de bochtige en vaak smalle bergwegen duurt zo’n tocht langer dan je zou verwachten. We rijden door het voorgebergte. Ook hier weer voornamelijk bos. Na elke bocht weer een ander uitzicht. We zien kleine dorpjes tegen de steile hellingen aangekleefd. Het is er uiterst rustig. Zo rustig dat wij midden in zo’n dorp stoppen bij de waterbak om daar op ons gemakje de modder van de ramen te wassen. Dat geeft weer een helderder beeld bij de rest van de tocht. Van bovenaf naderen we de havenstad Propriano. Een mooi gezicht de stad met haven en omringende baai. De grote Corsicaferry ligt aan de kade. Aan de rand van het dorp is een winkelcentrum waar we de voorraden even willen aanvullen. Dat kost natuurlijk veel meer tijd dan verwacht, omdat die supermarkt zo enorm groot is dat je je een ongeluk zoekt naar de boodschappen van het lijstje. Na een kop koffie rijden we door naar onze bestemming van vandaag. Het is een ecocamping bovenop een heuvel een stukje uit de kust. De weg er naartoe is echt erg smal, we zijn blij dat we geen tegemoetkomend verkeer hebben. De mensen op de camping willen zoveel mogelijk onbespoten groente verbouwen voor eigen gebruik én de verkoop.Het is een groot terrein van wel 2,5 hectare groot en er zijn veel verschillende hoeken ingericht met verschillende groente bedden. Ook staan er enorm veel bloeiende bloemen. Het ziet er erg mooi uit. Ze hebben een aantal camperplaatsen ingericht om wat extra inkomsten te hebben. Wij staan bovenaan op het terrein en hebben een fantastisch uitzicht over het dal en de bergen daarachter. Vanmiddag zijn we op de fiets naar zee geweest, dat is heuvelaf een klein half uur. Het strand was bijna leeg dus geen moeite om een plekje te vinden. Met de 26* van vandaag was het heerlijk om even af te koelen in zee.

Calcatoggia, 16 oktober

Vannacht begon het te regenen. Ik kreeg meteen allerlei visioenen van de steile zandpaden op de camping die in modder veranderden. De praktijk viel mee. We gingen weer op weg . Waar we al een paar keer tegenaan gelopen zijn is dat we een prachtige route rijden, dan willen afslaan naar ons uiteindelijke doel en er dan opeens bordjes staan dat de weg alleen geschikt is als je voertuig minder dan 2,5 m breed is en korter dan 6 meter of lager dan 2,75m . Aan die voorwaarden voldoen we niet, dus moeten we weer een heel stuk terugrijden. Wel over prachtige routes. Het verveelt geen moment. Op de weg die dan wel geschikt is voor ons ( 20 ton en 4 m hoog, daar passen wij met onze 3,5 ton gemakkelijke op ) kom je dan toch wel hele smalle passages tegen. Elke dag weer een avontuur, zeker als er op de kronkelige bergwegen geen vangrail is. Gelukkig is de bergroute die we vandaag rijden richting Ajaccio heel rustig. Op 30 km zijn er maar drie tegenliggers. Als we na de pas de heuvels uit rijden zien we aan de overkant van de baai Ajaccio al liggen. Het is dan nog wel een half uur rijden. We hebben van tevoren al bekeken waar we kunnen parkeren en hebben vrij snel een plekje gevonden. De fiets komt achteruit en langs het water van de grote baai rijden we naar het andere eind van de stad waar de touristinfo zit. Met een stadsplan gewapend strijken we op een terras aan de haven neer. We genieten van een heerlijke lunch en hebben inmiddels een plan om de stad een beetje te bezichtigen. In de haven ligt vandaag een enorm cruiseschip, de ferry van Corsica lijkt er een roeibootje bij. Op de kopse kant van de haven ligt het bastion. Het is tegenwoordig openbaar terrein. Er staan zitjes en banken, er is een sportgedeelte ingericht en er zijn speeltoestellen. Op de binnenpleinen zijn er kleine restaurantjes en winkeltjes in de gebouwen gevestigd. Mooi om te zien hoe zo’n gebouw bij de stad betrokken wordt.
Na het bastion komt er een tweede baai. Hier is een heel smal zandstrand waar door de plaatselijke bevolking druk gebruik van gemaakt wordt. Een stukje verder in de stad staat een groot regeringsgebouw met een mooi park er achter. In het centrum is er een enorme bouwplaats ingericht. Er zijn vast grootse plannen voor nieuwbouw.
Na wat omzwervingen komen we bij het geboortehuis van Napoleon Bonaparte. Het huis ziet er niet bijzonder, zelfs een beetje verwaarloosd uit. Er is tegenwoordig een museum in gevestigd. Dat laten we maar aan ons voorbijgaan. We fietsen langzaam terug langs de statige huizen aan de baai. Ze zijn vaak 6 of 7 verdiepingen hoog en hebben mooie pastelkleuren. Vaak zitten er van die mooie smeedijzeren hekken aan de balkons en luiken aan de ramen. Vanaf het moment dat wij in Ajaccio zijn is het weer opgeknapt, het is behoorlijk warm met 26*. 
We rijden een stuk noordelijker naar Calcatoggia. De tocht voert weer door de heuvels. Wel grappig hoe snel je van de hoofdstad van het eiland weer in de natuur rijdt. Na een half uur rijden hebben we onze camping gevonden. We staan 100 m van de zee en gaan lekker nog even zwemmen. 
 

Lozzi,17 oktober.

Het wordt een steeds grotere puzzel om een camperplaats te vinden die nog geopend is. De meeste campings sluiten tussen eind september en 15 oktober. We zijn elke avond een tijd bezig om uit te vinden waar we naar toe willen, wat we gaan zien en waar we dan uiteindelijk terechtkomen. Soms is een geopende camperplaats leidend bij het uitzetten van de route. De volgende 12 dagen zullen wat dat betreft uitdagend worden.

Vanochtend reden we langs de kust in noordelijke richting naar Piana. Onderweg volgde de ene baai na de andere, dan weer reden we een stuk boven de prachtige blauwe zee of door een stuk bos. Het was heel afwisselend. Piana is een leuk en zeer levendig dorp op een vooruitgeschoven rots een stukje landinwaarts. Vandaar heb je uitzicht op de bekende rode rotsen aan zee, die vooral in de avond mooi rood oplichten. Overdag is dat een stuk minder, maar het was wel mooi om te zien. Vanaf Piana reden we verder naar Porto, dat was door een bijzonder rotsachtig gebied met ruige bergkammen. Het uitzicht was betoverend mooi. Overal stonden auto’s aan de zijkant van de weg geparkeerd, iedereen wil dit mooie uitzicht natuurlijk vastleggen. Ik denk dat het in de zomer rampzalig is om hier te rijden, dan is er geen doorkomen aan. Deze tijd is aanmerkelijk rustiger. We zijn hoog boven Porto (aan de kust) langs gereden en van daaraf het binnenland in. Ook deze weg was erg smal, gedeeltelijk uitgehakt in de rotsen en had ontelbaar veel bochten. De herfst heeft ook hier zijn intrede gedaan, goed te zien aan de verkleurende varens en de felle herfstkleuren van de tamme kastanjes en beuken. Onderweg kwamen we op de rijbaan allerlei dieren tegen. Veel geiten,  maar ook varkens die los over de weg liepen en aan het snoepen waren van de kapotgereden tamme kastanjes. Verder nog koeien en ezels. Heel bijzonder dat daar geen ongelukken mee gebeuren. De pas ligt op 1480 m hoogte, vlak daaronder ligt een oud skigebied. Het is niet meer in gebruik. Het uitzicht op het dal aan de andere kant was mooi. In de verte ligt een meer, wij moeten een stukje daarboven op zoek naar de camping. De weg aan de andere kant van de pas was in iets betere conditie, dat reed wat prettiger. Het laatste uur zagen we dat het voorspelde slechte weer over de bergkammen sloeg. We waren precies op tijd op onze camping. Toen we net geïnstalleerd waren en binnen zaten begon het te onweren en te plenzen. Ook vannacht zal het nog nat zijn, morgen is het weer aardig weer. We boffen er maar mee.