De bergen in

Vrijdag 10 januari, Benitagla

Vanochtend hebben we afscheid genomen van onze Zwitserse vriendinnen, we hebben erg leuke dagen met ze doorgebracht. Heel bijzonder om zo gelijkgestemde mensen te ontmoeten. Zij rijden rustig aan richting huis, want er moet weer gewerkt worden. Wij hadden vanochtend een reorganisatie ochtend, boodschappen doen, water en wc lozen en schoon water tappen, diesel tanken. En daarna op weg naar het uitgezochte plekje. Op weg daar naar toe kwamen we langs het restaurant waar we vorig jaar een prima menu del dia gegeten hadden. Dat hebben we vandaag herhaald. Een prima driegangenmenu met salade vooraf en een drankje. We waren met z’n tweeën voor €24 klaar. Ongelooflijk dat dat kan. Na deze uitgebreide lunch reden we de bergen in. Het eerste stuk werd gedomineerd door afgegraven bergen voor de marmerindustrie. Het landschap gaat er daardoor niet bepaald fraaier uit zien. Verderop kwamen we gelukkig in groener gebied terecht. We staan hier op bijna 1000 meter hoogte en hebben vanmiddag heerlijk door het dorp geslenterd. Een heel lief dorpje met allemaal witte huizen, rode pannendaken en veel planten aan de muur of bij de voordeur. Het zag er allemaal zo mooi onderhouden uit. We telden wel vier kleine speeltuinen wat ons wat veel lijkt voor de 78 inwoners. Na het dorp hebben we nog een ommetje gemaakt. We kijken uit over een dal en overal zijn kleine witte wolkjes op de hellingen te zien van de in bloei staande amandelbomen. Aan de overkant , boven op een heuveltop staat een groot rechthoekig gebouw. Na wat zoekwerk vonden we uit dat het een klooster is, liggend aan de GR 244. We hebben voor morgen een mooie fietsroute daar naar toe gevonden met wat pittige stijgingen er in. Uiteindelijk konden we tot half zes in de zon naast de camper zitten, genietend van het prachtige uitzicht.

zaterdag 11 januari, Benitagla

Vanochtend zijn we met brood en een thermoskan in de fietstas op weg gegaan. Het eerste stuk liep over het smalle weggetje wat vlak onder de camper door loopt. Met wat lichte stijgingen en bochten was dat prima te doen. We werden ingehaald door een auto en de bestuurder verzocht ons vriendelijk om of door te fietsen of terug te gaan, want dit was hun jachtgebied voor vandaag. We hadden al een grote groep jagers zien staan vanochtend bij het dorpshuis. We fietsten dus maar stevig door, totdat het asfaltweggetje overging in een zandpad met veel stenen erop. Ook begon het pad aardig te dalen, dus van enig tempo was geen sprake meer. Toen we uiteindelijk op de weg aankwamen hadden de jagers zich net verzameld. Ze omsluiten dan een bepaald gebied en sturen de honden er in. De jagers blijven aan de kant staan of op de weg en hopen dat het wild hun kant opspringt. We hebben onderweg nog heel wat knallen gehoord. Een stuk verderop zijn we even een dorp ingefietst om bij het plaatselijke café een kop koffie te halen. Vandaar begon het gedeelte waar we heel gestaag, maar ook heel lang moesten stijgen. We overbrugden ruim 500 hoogtemeters en kwamen bij de zandweg die naar de kerk leidde. Fietsen was niet mogelijk, dus liepen we in drie kwartier nog een heel stuk verder en nog ruim 200 meter omhoog. De kerk ziet er aan de buitenkant niet helemaal uit als een kerk . Het is een groot rechthoekig gebouw waar een kleine koepel op zit. Van binnen zag het er wel heel mooi en modern uit. Deze Ermita de la Virgen de la Cabeza ligt op een berg van 1300 meter die ruimschoots uitsteekt boven alle andere bergen in de omgeving. Het uitzicht rondom is fantastisch. Je kunt kilometers ver kijken en ziet diverse andere bergketens liggen. De bouwers moeten zich heel veel moeite getroost hebben om deze kerk op zo’n verafgelegen punt te bouwen. In het tweede weekend van september wordt er altijd een pelgrimstocht gehouden waar veel mensen aan deelnemen. Nu was het heel stil en konden we de kerk niet in. Wel een prachtige plek om je lunch te verorberen. We moesten eerst weer het hele stuk naar beneden lopen om bij de fietsen te komen en daar vervolgden we onze route via Benizalon naar de camper. We hebben genoten van de prachtige uitzichten en het fijne weer van vanmiddag. We voelen deze tocht van 38 km en 1000 meter stijgen wel in de benen!

zondag 12 januari, Albaricoques

Vanochtend zijn we eerst naar de bar gelopen die we gisteren ontdekten. Van buiten is er niets te zien, maar de deur stond open en toen zagen we dat er een kleine bar was. Niet spectaculair, wel lekkere koffie. Gesterkt begonnen we aan de wandeling naar het volgende dorp. Een klein stuk verderop zagen we een paar verroeste apparaten staan en veronderstelden dat het vast een pers was geweest voor olijven of amandelen. De wandeling voerde door een klein dal met her en der amandel- en olijvenbomen. Geen grote goed onderhouden stukken, eerder bomen voor eigen gebruik. In het volgende dorp vonden we ook een café, dit was een stuk groter dan de bar in Benitagla. Er lag een enorme stapel hout naast de haard. Ze zullen het daar niet koud krijgen deze winter. We vroegen aan een man bij de bar wat het apparaat was wat we hadden gezien en hij vertelde dat het was om graan te malen. Weer wat geleerd. We liepen  bovenover terug naar de camper en besloten om na de lunch te vertrekken van dit mooie plekje. Vandaag ging het nog wel, maar morgen wordt het hier niet warmer dan 4 *. We reden een mooie route van de berg af en kwamen in een enorme hoogvlakte, omzoomd door verschillende bergketens. Deze hele vlakte staat vol met olijven- en amandelbomen en ook zagen we wat wijngaarden. Het was een lichtglooiiend landschap waar de weg doorheen kronkelde. Aan het eind moesten we nog een bergketen over om bij de uitgezochte camperplaats te komen. Deze ligt op 130 meter hoogte en het temperatuurverschil was goed merkbaar. Wel zitten we in de buurt van het lelijke plastic kassengebied, dus daar zullen we met de tocht van morgen wel rekening mee houden. Met de weersverwachting van de komende weken zit het er denk ik niet zo in dat we de bergen in kunnen trekken.