Speelgoedmuseum

Maandag 24 februari, Arronches

We zijn denk ik wel even klaar met mooie historische stadjes, al kom je ze natuurlijk wel om de haverklap tegen. Na een tankbeurt, laden, lossen en boodschappen zijn we weer klaar voor de volgende dagen. We rijden op ons gemakje Portugal binnen en zijn nu in een licht heuvelachtig en erg groen gebied. Prachtige weiden, afgewisseld met wat bosjes en zo hier en daar een dorp of een boerderij. In het dorp waar we willen overnachten zijn de straatjes wel heel erg smal, het went denk ik nooit helemaal, maar we komen keurig beneden bij de rivier aan. Daar zijn 5 prima plekken met gratis stroom en water én loosplekken. Zo goed geregeld allemaal hier. De enige waarschuwing die er stond is dat het kan onderlopen bij hevige regenval, maar daar is de komende tijd geen sprake van. We hebben een prachtig uitzicht op de rivier met aan de overkant de schaapjes met hun bellen om. Vanmiddag hebben we heerlijk gewandeld. Er zijn hier ook aardig wat olijvenboomgaarden, maar ook kurkeiken. We hebben er een hoop gezien. Fijne wandeling en een fijn plekje voor de nacht.

dinsdag 25 februari, Arronches

We zijn vandaag begonnen met een culturele activiteit. We hadden gelezen dat hier een speelgoedmuseum zit en vonden dat we dat wel konden bekijken. Toen we aankwamen bij het mooi gemoderniseerde gebouw met een grote glazen deur hing daar een briefje waarop stond ” Ik ben zo terug”. We zijn dus maar in het naastgelegen café een kop koffie gaan halen. Het kleine kroegje zat stampvol met mensen, dat hadden we niet verwacht. Na de koffie maar weer eens geprobeerd bij het museum. De deur zat nog dicht en we wilden al omdraaien toen er een meneer aan kwam lopen en aan ons vroeg of we naar binnen wilden. Het was de beheerder van het museum. We dachten in 10 minuutjes wel klaar te zijn, maar hadden niet verwacht dat de tentoonstelling over meerdere ruimtes verdeeld was. Alle soorten speelgoed vanaf de twintiger jaren waren keurig gesorteerd. Veel dingen herkenden we wel, dat zegt natuurlijk ook iets over onze leeftijd. Het geheel is ondergebracht in de vroegere brandweerkazerne en heeft mooie gewelfde  plafonds. Wij denken dat er heel wat gemeenschapsgeld ingestoken is om dit pand zo mooi op te knappen. Het was wel leuk om daar rond te lopen en voor de prijs , €0,65 pp. voor 65 plussers, hoefden we het zeker niet te laten. Hierna gingen we beginnen aan onze uitgestippelde fietstocht. We fietsten eerst naar Esperança, daar in de buurt zijn grottekeningen gevonden en die wilden wij wel zien. Het was nog een eind buiten het dorp, maar na een twintig minuten fietsen hadden we het gevonden. Het is indrukwekkend om te bedenken dat hier 2000 tot 3000 jaar geleden mensen rondliepen die tekeningen hebben gemaakt op de rotsen én dat die nog steeds zichtbaar zijn. Als je niet beter wist zou je denken dat de plaatselijke jeugd met een pot menie wat rondgezwaaid heeft, het waren wat rode tekeningetjes op de rots. Het was een heerlijk plekje om te lunchen in de zon. Na de lunch hervatten we onze fietstocht. Deze ging naar Mosteiros. Deze dorpen liggen in het nationaal park Serra de Sao Marmede, een mooi natuurgebied met veel weides en ook veel veeteelt. We zagen regelmatig schapen en koeien onder de kurkeiken doorlopen. Vanaf Mosteiros ging het min of meer bergaf weer terug naar de camperplaats. We hebben weer een hoop gezien vandaag.

woensdag 26 februari, Chao do Galego

We zijn vandaag weer een stukje naar het noorden opgeschoven. We reden voor een groot deel over binnenwegen langs kleine dorpjes. De natuur is hier heel anders dan in Spanje. De heuvels zijn niet zo groot en vaak begroeid met eucalyptussen. Ik vind die lange rechte staken niet zo mooi, het is voor mij geen echt bos. Soms zagen we hele kale omgeploegde heuvels, daar waren de eucalyptussen gerooid en zo hier en daar waren er nieuwe velden gepoot. Misschien heeft het te maken met de brand die hier een paar jaar geleden gewoed heeft, daar kan je nog steeds de gevolgen van zien. Halverwege de rit moesten we de Taag oversteken, dat is hier al best een grote rivier. Het bruggetje daar over heen was echter heel smal. Toen we de camperplaats op 3 km genaderd waren kregen we te maken met een wegafsluiting. We moesten zeker een half uur omrijden voor we de camperplek nu vanaf de andere kant konden benaderen. We staan hier op een fijn plekje in de zon, alles is er, zelfs stroom, en alles is gratis. Dat is nog eens gasten welkom heten in je dorp.