Klim-en wandelwalhalla

Dinsdag 13 januari Chulilla

Vandaag reden we over de vlakte die we gisteren uit de hoogte al zagen liggen. Het is hier aanmerkelijk drukker, meer bebouwing, meer verkeer, mooie fietspaden en heel veel boomgaarden. Het is hier vandaan niet zover naar Valencia, je bent daar in 40 minuten. Er zullen vast veel mensen van hier daar werken. Ons doel ligt een stukje verderop en naarmate wij verder de vlakte op rijden zien we ook steeds meer de rook van vele vuurtjes. Die blijft hangen tegen de bergen en vormt zo een soort mist. 
Tegen het middaguur zijn we in Chulilla, een prachtig dorpje bovenop een smalle kam gebouwd. De straten zijn dan ook supersmal en zijn om en om berijdbaar van boven of beneden, geregeld door een verkeerslicht. Die camper past maar net in de straat. Best spannend, zeker als er een stukje verderop een grote vrachtwagen bij een wegopbreking staat. Natuurlijk gaat alles goed en komen we keurig aan bij de loos -en laadplek. Dan is het nog een klein stukje verder naar de camperplek. Er staan hier allemaal busjes schots en scheef op de berg, veel orde kan ik er niet in ontdekken, dus zoeken wij ook maar een plekje waar we een beetje recht kunnen staan. We bevinden ons hier tussen de alternativo’s met mutsen op, slobberbroek, een baard en een dikke rugzak. We zijn dan ook in het Walhalla van de klimmers die het liefst een loodrechte muur beklimmen. Die zijn er hier in overvloed. De rivier de Turia heeft in miljoenen jaren een enorme geul in het landschap geslepen, er zijn nu muren van wel 100 meter hoog. Vanmiddag maakten we een wandeling naar de indrukwekkende kloof. Echt prachtig om te zien. Volgens één van de informatiebordjes werden hier vroeger gezaagde boomstammen in het water gegooid die een stuk verderop verwerkt werden tot bouwmateriaal. Bij het allersmalste stuk van die kloof ging dat natuurlijk regelmatig mis waardoor de boomstammen zich opstapelden. Nu zie je geen houthakkers meer hier, maar alleen nog maar wandelaars en klimmers.

Woensdag 14 januari Chulilla

Natuurlijk kunnen we hier niet vertrekken als we de prachtige wandeling door de kloof niet gemaakt hebben. We vertrokken rond half elf, dan is de temperatuur aangenaam. Het eerste stuk liepen we boven de kloof aan de rand en hadden een mooi uitzicht op de rivier beneden. Na een half uur moesten we een aantal trappen naar beneden om bij de eerste hangbrug te komen. Geweldig knap hoe ze zo’n ding aan  de rotsen hangen vanaf de krappe dalbodem met een rivier er doorheen. We liepen een heel eind op de bodem van de kloof naast de rivier. Dat was wel indrukwekkend om die loodrechte muren zo naast je te zien oprijzen. Aan de overkant van het dal waren overal groepjes klimmers bezig om naar boven te klimmen, gezekerd door de mensen beneden. Heerlijk als je zo  hele dagen kunt doorbrengen met je hobby. Na een tweede hangbrug en anderhalf uur lopen kwamen we uit de kloof en namen de weg naar boven die naar het stuwmeer leidde. Dat meer is heel langgerekt en vult meerdere dalen. Het water stond vrij hoog. Na het meer leidde de route ons met een hele grote boog over de beboste heuvels weer terug naar de camperplek. Wehebben genoten van deze schitterende wandeling.

Donderdag 15 januari, In de buurt van Catadau

We rijden vandaag weer de bergen uit naar het lagere deel van het achterland van Valencia. Halverwege krijgen we zelfs een doorkijkje naar deze stad. Het is een route die pal zuidwaarts voert over prachtige smalle landwegen. Het is heel rustig en we genieten van eindeloos veel boomgaarden met de groene heuvels op de achtergrond. Later wordt het een bergweggetje met prachtige uitzichten. ( zie het filmpje). Onverwacht stuiten we op wegwerkers die het asfalt aan het repareren zijn. De stoom slaat van het wegdek af. Het duurt zeker dertig minuten voor we weer verder kunnen. Dat duurt maar even, want verderop zijn nog drie wegopbrekingen. Het is mooi om te zien dat er wel acht mannen zijn, maar dat ze rustig met een paar staan te kijken hoe de rest aan het werk is. We volgen deze geweldige route tot Chiva, daar zoeken we een restaurant voor een menu del dia. Als we aankomen lijkt het van buiten wel op een soort meubelfabriek, maar binnenin zit toch echt een ruime eetzaal die al snel volloopt. Na een heerlijke maaltijd gaan op weg naar onze volgende stopplaats waar iets van stroom, een wasmachine en een douche is. Deze plaats heet el fin del mundo. Dat is heel toepasselijk, want de laatste 12 kilometer rijden we over een zeer matige weg, die zelfs wij wel erg smal vinden. De plek is ruim, bij een woonhuis, helemaal omheind, volledig in het niets.