Struinen in de bazar

Zondag 19 januari, Berja

De berghelling aan de andere kant van de weg ziet er heel uitnodigend uit. We planden een fietstoer naar Ohanes, een bergdorp een heel stuk hogerop. Het was weer een flink eind fietsen  en vooral hard trappen om tegen de berg op te komen. Na een grote bocht zagen we het dorp tegen de steile helling aangekleefd liggen. Hemelsbreed vrij dichtbij, we moesten alleen nog wel een hele grote kloof doorfietsen voordat we er waren. Het is een prachtig bergdorpje met mooie witte huizen, hele smalle straten waar soms nauwelijks auto’s in passen en hele steile hellingen omhoog en omlaag. Ik ben in elk geval gaan lopen, vond het veel te steil. We vonden een gezellig restaurantje voor de koffie met een prachtig uitzicht over de omgeving. Gesterkt  gingen we verder. We hadden een onderweg uitgekozen om niet op de drukke autoweg te hoeven rijden. Dat ging het eerste stuk uitstekend over een betonnen weg. Later werd het een zandweg met steentjes en soms een dikke plas. We kwamen bij een kruising en stonden te overleggen welke kant we op moesten toen een vriendelijke meneer zijn huis uitkwam en ons uitgebreid begon te vertellen hoe we moesten rijden. Zo lief. We kwamen weer uit op de weg en moesten daar vandaan nog een paar kilometer omhoog rijden naar ons dorpje. Daar aangekomen zaten er naast ons een paar Spaanse families te kwetteren. Ze waren met  campers en het zag er niet naar uit dat het veel rustiger zou worden. We besloten om de reis van morgen nu alvast te maken, het was maar iets meer dan een uur. We zitten hier een heel stuk lager en dat is goed te merken aan de hogere temperaturen. Morgen het dorp maar eens verkennen. 

maandag 20 januari, Túron

Berja is een middelgroot stadje met rond de 14.000 inwoners. Het is bewoond geweest door Romeinen en ook heel lang door de Moren. Die invloeden zijn ook nog wel terug te vinden  in sommige gebouwen. De stad heeft begin 1800 grotendeels in puin gelegen na een aardbeving. De wederopbouw ging hand in hand met de expolitatie van loodmijnen waardoor de stad snel groeide en rijker werd. Tegenwoordig is er een mengeling van strakke moderne, klassieke en heel oude gebouwen. Veel huizen hebben mooie smeedijzeren hekken voor de ramen. In de hoofdstraten is het redelijk druk, maar zodra je dat centrum uit loopt wordt het stiller. Er zijn, ondanks de aanwezigheid van een grote Mercadonna (supermarkt), allemaal kleine winkeltjes die het blijkbaar toch volhouden met zo’n grote winkelketen naast zich. Wij hebben daar aan het eind van onze tocht wel de inkopen gedaan zodat we weer een paar dagen vooruit kunnen. Er waren wel drie grote Aziarische bazars, dus we hebben inmiddels nieuwe  borden en kommen, het was heel leuk om rond te struinen in die overvolle winkels. We reden vanmiddag de bergen in naar Turon, een klein bergdorpje. Dat is vast een stukje rustiger dan het zanderige parkeerterrein vlak bij de weg in Berja. Ook de omgeving is wat mooier. Rondom Berja zijn er nog veel kassen te vinden. We hebben nu links uitzicht op de oude kerk in het dorp en rechts op een andere kerk op een heuveltje. Turon ligt in een beschermde kom met rondom heuvels. 
 

dinsdag 21 januari, Túron

We hebben een leuke wandeling uitgezet. Eerst door het dorp heen omhoog en dan zien we dat het kroegje wat gisteren nog stijf op slot was vandaag open is. Er is een vriendelijke barvrouw en heerlijke koffie. We lopen verder omhoog door het dorp en merken dat de mensen ons vanachter gordijntjes wat nastaren. Ze zijn denk ik niet veel toeristen gewend. We gaan achter het dorp de helling op en we zien allemaal goed verzorgde boomgaardjes. Zo hier en daar wordt er ijverig gesnoeid. Het afval wordt meteen op stapels gegooid en in brand gestoken. We komen langs de oude wasplaats en een klein kapelletje, allebei met een mooi uitzicht op het dorp. Na een dik uur klimmen komen we bij de weg. Daar lopen over terug. Dat is hier heel goed te doen, het is uitermate rustig, we zien op het hele  stuk maar drie auto’s. We lunchen op een muurtje bij een ingevallen schuur. Als we wat beter kijken zien we dat het om een oude graancirkel gaat. Nauwelijks herkenbaar door het vele onkruid wat er staat, maar wel helemaal ingelegd met kleine steentjes onder al dat onkruid. Binnen de ronde muur werd het graan neergelegd, daarna werd er door muildieren een plank met scherpe steentjes  overheen getrokken, dat was de trillo. Na een aantal rondes was het graan uit de halmen gewalst en gooide men alles in de lucht waarbij het zwaardere graan weer terugviel en de rest, het kaf werd weggeblazen door de wind. Soms zie je zo’n trillo nog wel eens hangen als decoratie. Op de oude verweerde muurtjes tieren de vetplanten welig. Toch bijzonder hoe weinig zo’n plantje nodig heeft. Na de wandeling besluiten we nog een dag hier te blijven. Het is heerlijk rustig hier naast de helikopterlandplaats én het weer is prima. Morgen gaan we de heuvels aan de andere kant van de weg verkennen.