25 uur in een dag

Dinsdag 3 maart, Aracena

Vanochtend was het zwaar bewolkt in Ronda, we zagen de wolken over de bergen zakken. Het bleef wel droog en het was niet koud. We bedachten dat het wel handig was een wasserette op te zoeken. In het noordelijke deel vonden we er eentje waarbij we ook konden parkeren. Helaas was het  aardig druk, dus moesten we een poosje wachten voordat we aan de beurt waren. Uiteindelijk reden we na de lunch Ronda uit. Via Osuna en Sevilla reden we naar het noordwesten en uiteindelijk de N433 op. De landschappen wisselden elkaar af, eerst bergachtig, later op de vlaktes rondom Sevilla. De N433 gaat weer omhoog en we stoppen in het bergdorp Aracena. Het is een leuk, wit dorp met winkeltjes en restaurantjes. Boven het dorp de restantan van een groot kastell. S’s Avonds wordt dat verlicht. In het centrum staat een mooie kerk. We slenteren wat rond en kijken ons ogen uit. We koken in de camper en maken de bedden op met de schone lakens. Dat zal weer lekker slapen straks.

Woensdag 4 maart, Minas do Lousal

Na een prima nacht zijn we weer verder gereden. Voor het eerste deel hadden we een prachtige bergroute (HU 8105) gevonden. Door bijzonder mooi heuvelachtig bosgebied met veel steeneiken, kastanjes en kurkeiken kronkelden we over de hellingen. Onder de bomen was vaak een tapijt van bloemen te zien, soms met grazende koeien of schapen. Verbazingwekkend dat we in dit redelijk onherbergzame gebied toch nog dorpjes tegenkomen. Deze Sierra de Aracena y Picos de Aroche is een prachtig gebergte, en de omgeving is absoluut niet toeristisch. Hier zullen we vast nog een keertje terugkomen. 
Na de lunch passeren we de grens met Portugal, op ons klokje krijgen we er een uur bij voor deze dag. Het landschap wordt snel vlakker en wordt licht heuvelachtig. Ook hier zijn er veel olijfboomgaarden en we zien en ruiken de diverse fabrieken in dit gebied. Natuurlijk komen we ook de eerste eucalyptussen tegen. Halverwege de middag komen we aan in Minas do Lousal. Het blijkt een dorpje met een interessante geschiedenis te zijn. Vanaf ongeveer 1900 is er hier een mijn. Er werd vooral veel pyriet en ijzererts gevonden, zoals eigenlijk overal in deze bekende mijnbouwstreek. De mijn had een eigen elektriciteitsvoorziening en er werd een spoor aangelegd. Er kwamen diverse voorzieningen voor de mijnwerkers en het dorp bloeide op. Tot de mijnen rond 1988 gesloten werden. Veel huisjes staan nu leeg en er bleef een vreemd landschap over nadat de mijn uit productie werd genomen. De diverse soorten erts hebben ieder hun eigen kleur. De kleine plassen die vlakbij de mijn liggen hebben ook bijzondere kleuren en zijn waarschijnlijk heel giftig. In een paar oude mijngebouwen is nu een museum gevestigd wat de herinnering aan de mijnbouw en bloeiperiode levend moet houden.

Donderdag 5 maart, Quinta do Conde

Over de binnenwegen zijn we vandaag richting Lissabon gereden. We hadden een plekje gereserveerd een stukje onder de grote brug naar Lissabon, omdat we de camper liever niet onbeheerd achterlaten op een parkeerplaats. De foto’s beloofden ons een mooie camperplaats met zwembadje en grasveld, de werkelijkheid is dat we op een zanderig stuk staan waar caravans en campers gestald staan én er zijn een paar houten hutjes die verhuurd worden. Het ziet er lang niet zo gelikt uit als op de site. Het sanitair is povertjes. Maar we staan achter een muur, wat prettig is met de harde wind en er is een grote afgesloten poort, dat geeft wel een veilig gevoel. De buurt is bepaald luxe te noemen, er zijn hier de meest mooie huizen omheen gebouwd. Dit stukje valt dan wat uit de toon.